Ποιος φροντίζει τον φροντιστή; Η αθέατη πλευρά της άνοιας

Η φροντίδα ενός ανθρώπου με άνοια ή σημαντική έκπτωση μνήμης δεν επηρεάζει μόνο εκείνον που νοσεί. Επηρεάζει βαθιά και τον άνθρωπο που βρίσκεται διπλά του καθημερινά: τον φροντιστή.

Όμως η αλήθεια είναι ότι η συνεχής φροντίδα χωρίς ανάπαυση εξαντλεί ακόμα και του ποιο δυνατούς ανθρώπους. Ο Εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα δεν είναι σχεδιασμένα να λειτουργούν μόνιμα σε κατάσταση συναγερμού. Το χρόνιο στρες του φροντιστή δεν είναι αδυναμία. Είναι φυσιολογική αντίδραση σε μια παρατεταμένη ψυχική και σωματική επιβάρυνση. Συχνά, ο φροντιστής βιώνει μια ιδιαίτερη μορφή πένθους: το άτομο που αγαπά βρίσκεται ακόμη παρόν, αλλά αλλάζει σταδιακά. Η μνήμη μεταβάλλεται, οι ρόλοι αλλάζουν, η σχέση μεταμορφώνεται. Και μέσα σε αύτη τη διαδικασία, ο φροντιστής καλείται καθημερινά να προσαρμόζεται ξανά και ξανά.

Η φροντίδα χρειάζεται αγάπη, αλλά χρειάζεται και όρια. Χρειάζεται υποστήριξη , μοίρασμα ευθυνών και χώρο για ξεκούραση χωρίς ενοχές.

Μερικές μικρές αλλά ουσιαστικές υπενθυμίσεις για κάθε φροντιστή:

Δεν χρειάζεται να τα κάνει όλα μόνος του. Η ξεκούραση δεν είναι πολυτέλεια είναι ανάγκη. Η αναζήτηση βοήθειας δεν σημαίνει αποτυχία.

Η φροντίδα του εαυτού του είναι μέρος της φροντίδας του άλλου.

Όταν η μνήμη αλλάζει, η ανθρώπινη παρουσία παραμένει πολύτιμη.

Αλλά για να μπορεί κάποιος να συνεχίσει να φροντίζει, χρειάζεται πρώτα να μην χαθεί ο ίδιος μέσα στην εξάντληση.

Γιατί πίσω από κάθε άνθρωπο που χρειάζεται φροντίδα, υπάρχει συχνά ένας άλλος άνθρωπος που χρειάζεται να ακουστεί.

ΜΟΥΚΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΘΑΛΠΟΣ ΚΗΟΦ ΔΡΑΜΑΣ