Ξεκούραση & αποφόρτιση: Όταν η κούραση γίνεται τρόπος ζωής

Έχετε πιάσει ποτέ τον εαυτό σας να λέει «κουράστηκα» πριν καν ξεκινήσει η μέρα;

Να ξυπνάτε το πρωί και να σκέφτεστε ήδη όλα όσα πρέπει να προλάβετε; Να απαντάτε σε μηνύματα ενώ τρώτε, να οργανώνετε το απόγευμα ενώ είστε ακόμα στη δουλειά και να πέφτετε το βράδυ στο κρεβάτι με την αίσθηση ότι όλη μέρα τρέχατε, αλλά πάλι κάτι έμεινε πίσω;

Για πολλούς ανθρώπους, αυτή δεν είναι μια δύσκολη περίοδος. Είναι η καθημερινότητα.

Ζούμε μέσα σε μια διαρκή ροή πληροφοριών. Μηνύματα στο κινητό, ενημερώσεις στο τάμπλετ, ειδοποιήσεις που καταφθάνουν ακόμη και στο ρολόι μας, λες και δεν μας έφταναν ήδη ;όλες οι  υπόλοιπες οθόνες που μας περιβάλλουν.

Κάπου ανάμεσα στις υποχρεώσεις, τη δουλειά, τα παιδιά, το σπίτι, τα τηλέφωνα, τα εταιρικά αλλά και προσωπικά emails να μας βομβαρδίζουν,  τις ατελείωτες λίστες με πράγματα που «πρέπει» να γίνουν, η κούραση σταματά να είναι ένα σήμα ότι χρειάζεται να ξεκουραστούμε. Γίνεται τρόπος ζωής.

Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο. Δεν αναρωτιόμαστε πια αν είμαστε κουρασμένοι. Θεωρούμε δεδομένο ότι είμαστε.

Ίσως γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι έχουν εξαντληθεί. Δεν χρειάζεται να καταρρεύσει κανείς για να χρειάζεται ξεκούραση. Μερικές φορές η εξάντληση φαίνεται, στα νεύρα που δεν είχαμε παλιά, στην έλλειψη υπομονής, στη δυσκολία συγκέντρωσης, στην αίσθηση ότι δεν έχουμε χρόνο ούτε για πράγματα που μας ευχαριστούν.

Και ενώ αναγνωρίζουμε εύκολα πότε χρειάζεται φόρτιση ένα κινητό, συχνά αγνοούμε τα δικά μας «χαμηλά επίπεδα μπαταρίας».

Η ξεκούραση δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι κάτι που πρέπει να κερδίσουμε αφού ολοκληρώσουμε όλες τις υποχρεώσεις μας. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, οι υποχρεώσεις δεν τελειώνουν ποτέ!

Γι’ αυτό η αποφόρτιση χρειάζεται να βρίσκει χώρο μέσα στην καθημερινότητα. Σε έναν περίπατο, σε έναν καφέ χωρίς βιασύνη, σε μια βόλτα ή εκδρομή, σε λίγα λεπτά ησυχίας, σε μια συζήτηση που μας κάνει να νιώθουμε ότι κάποιος πραγματικά μας ακούει.

Ίσως λοιπόν αξίζει να κάνουμε στον εαυτό μας μια απλή ερώτηση:

«Αν ένας άνθρωπος που αγαπώ, ζούσε με τους δικούς μου ρυθμούς, θα του έλεγα να συνεχίσει έτσι ή να ξεκουραστεί λίγο;»

Γιατί η φροντίδα του εαυτού μας δεν ξεκινά όταν φτάσουμε στα όριά μας.

Ξεκινά όταν αναγνωρίζουμε ότι δεν χρειάζεται να φτάσουμε εκεί.

Η ξεκούραση και η αποφόρτιση δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη.

Είναι μικρές καθημερινές πράξεις φροντίδας που μας βοηθούν να παραμένουμε συνδεδεμένοι με τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω μας. Και μερικές φορές, η πιο σημαντική πράξη φροντίδας είναι να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να σταματήσει για λίγο, να αναπνεύσει και να ξεκουραστεί … χωρίς ενοχές! 

Μαρίζα Παπαγαθαγγέλου

Κλινική Ψυχολόγος Υγείας – Επιστημονικά Υπεύθυνη Κέντρου Ημέρας Παιδιών & Εφήβων