Άρθρα και ΈρευνεςΚαλή Ψυχική υγείαΚέντρα Ημέρας Οικογένειας
Η Ημέρα της Μητέρας αποτελεί, για πολλούς, μια ημέρα γιορτής. Μια ημέρα αφιερωμένη
στην αγάπη, τη φροντίδα και τον δεσμό με τη μητέρα. Ωστόσο, για κάποιους ανθρώπους, η
ημέρα αυτή φέρει και ένα διαφορετικό φορτίο. Μπορεί να αναδεικνύει την απώλεια, να
ενεργοποιεί μνήμες και να φέρνει στην επιφάνεια συναισθήματα που δεν είναι πάντα εύκολο
να εκφραστούν.
Γιατί η απώλεια δεν μπαίνει σε ημερολόγια, δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένες ημερομηνίες.
Υπάρχει και εκδηλώνεται με διαφορετικούς τρόπους στην καθημερινότητα.
Και συχνά…εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένουμε.
Σε μια σκέψη, σε μια μυρωδιά, σε μια φράση που μας θυμίζει κάποιον δικό μας άνθρωπο.
Η απουσία μιας μητέρας δεν σημαίνει και την απουσία της από τη ζωή μας.
Η παρουσία της συνεχίζει να αποτυπώνεται, στις αξίες που μας μετέδωσε, στον τρόπο που
φροντίζουμε τους άλλους, στη δύναμη που αντλούμε σε δύσκολες στιγμές.
Σήμερα, 10 Μαΐου, συμπληρώνεται ένας χρόνος από την απώλεια της δικής μου μαμάς. Μέσα
από αυτή την εμπειρία, αναδεικνύεται μια βασική αλήθεια, το πένθος δεν είναι μια διαδικασία
που «ολοκληρώνεται» ή «ξεπερνιέται», αντίθετα, αποτελεί μια δυναμική εμπειρία, με
διαφορετικές εκφάνσεις στον χρόνο.
Στο Θάλπος, αναγνωρίζουμε ότι πίσω από την επιφανειακή εικόνα, το «είμαι καλά», μπορεί
να συνυπάρχουν συναισθήματα που δεν έχουν εκφραστεί. Η απώλεια συνοδεύεται από
προσωπικές ιστορίες, οι οποίες χρειάζονται χώρο, χρόνο και αποδοχή για να ακουστούν. Η
φροντίδα της ψυχικής υγείας δεν περιορίζεται σε θεωρητικές προσεγγίσεις.
Αφορά ουσιαστικά την καθημερινή επαφή με το συναίσθημα, την αναγνώριση του πόνου, την
αποδοχή της θλίψης, την δυνατότητα να θυμόμαστε χωρίς ενοχή, την ενθάρρυνση έκφρασης
σε ένα ασφαλές και υποστηρικτικό περιβάλλον.
Αφορά επίσης το να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μην είναι πάντα «δυνατός».
Να ζητά βοήθεια.
Να μιλά.
Δεν είναι εύκολο… το ξέρω!
Για τις μαμάδες που έφυγαν… η σχέση συνεχίζει να εκφράζεται μέσα από τον τρόπο που
αγαπάμε, τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους, τον τρόπο που συνεχίζουμε να
προχωράμε.
Και ίσως τελικά…
να είναι πάντα μαζί μας με έναν διαφορετικό τρόπο.
Γεωργία Σαντουρτζόγλου
